اصفهان؛ از میزبانی رویدادهای ورزشی تا تولید ظرفیت برای ورزش کشور
گاهی اهمیت یک رویداد ورزشی را نباید در تعداد مدالها یا حتی شمار شرکتکنندگان جستوجو کرد؛ ارزش واقعی برخی رویدادها درتغییری است که در «نگاه به ورزش» ایجاد میکنند.
المپیاد ورزشهای آبی و ساحلی چادگان از همین جنس بود. گردهم آمدن ورزشکارانی از نقاط مختلف کشور در دهها رشته، آن هم درپهنه طبیعی چادگان، نشان داد که توسعه ورزش الزاماً به معنای ساختن یک سالن یا افزایش ظرفیت یک مجموعه موجود نیست. گاهیتوسعه یعنی کشف ظرفیت تازه و تبدیل آن به یک بستر پایدار برای رقابت، استعدادیابی و مشارکت اجتماعی. این رویداد در ۴۷ رشته وبا حضور ورزشکارانی از سراسر کشور برگزار شد و همزمان بخشهایی از ورزش قهرمانی و همگانی را در یک جغرافیای واحد کنار همقرار داد.
این رویکرد از یک جهت دیگر نیز قابل توجه است؛ آمایش ورزش زمانی معنا پیدا میکند که هر منطقه متناسب با مزیتهای واقعی خوددر نقشه ورزش کشور تعریف شود. چادگان برای اصفهان صرفاً یک مقصد گردشگری نیست؛ ظرفیت آبی، ساحلی و اقلیمی آن میتواندبخشی از زنجیره رویدادهای ورزشی استان و حتی کشور باشد. اینکه یک رویداد ملی برای نخستینبار در چنین بستری طراحی و اجراشود، در واقع نوعی آزمون میدانی برای همین نگاه است؛ نگاهی که میتواند در آینده به تقویم منظم مسابقات، اردوهای تخصصی وتوسعه گردشگری ورزشی منجر شود. فدراسیون ورزشهای آبی نیز این تجربه را بهعنوان پایلوتی برای استفاده از ظرفیتهای طبیعیکشور ارزیابی کرده است.
از این منظر، سیاست ادارهکل ورزش و جوانان اصفهان را باید در یک قاب بزرگتر دید. اصفهان فقط زمانی «قطب ورزش» نیست کهقهرمان تولید کند؛ زمانی این عنوان معنا پیدا میکند که بتواند رویداد تولید کند، ظرفیتهای مغفول را فعال کند، میزبانی ملیبگیرد و تجربه مدیریتی خود را به سایر نقاط کشور منتقل کند.
همزمانی این رویداد با میزبانی اصفهان از نخستین المپیاد کارکنان وزارت ورزش و جوانان نیز اتفاقی قابل تأمل است. میزبانی، خودیک شاخص توسعهیافتگی ورزشی است؛ زیرا پشت هر میزبانی موفق، شبکهای از زیرساخت، نیروی انسانی، مدیریت رویداد، ارتباط بافدراسیونها و توان هماهنگی میان دستگاهها قرار دارد.
به همین دلیل، رونق امروز ورزش اصفهان را نباید صرفاً در جدول نتایج مسابقات جستوجو کرد. بخشی از این رونق در «توانبرگزاری» دیده میشود؛ در اینکه اصفهان میتواند رویدادی را در چادگان تعریف کند، ورزشکاران استانها را به یک نقطه بیاورد،ظرفیت طبیعی یک شهرستان را وارد چرخه ورزش کشور کند و همزمان میزبان یک رویداد ملی دیگر باشد.
اگر این مسیر استمرار پیدا کند، دستاورد اصلی فقط برای ورزش اصفهان نخواهد بود. تجربههای مدیریتی، الگوهای برگزاری وظرفیتهایی که در استان فعال میشوند، میتوانند به تدریج به ادبیات و تجربه ورزش کشور منتقل شوند. اصفهان در این صورت فقطمصرفکننده تقویم ورزشی کشور نیست؛ بخشی از تولیدکنندگان ایده، رویداد و تجربه در ورزش ایران خواهد بود.
