«سرمایه ملی»؛ از کِی جای قانون را گرفته است؟
علیرضا بیرانوند هر جایگاهی که در فوتبال ایران داشته باشد، یک شهروند و یک فوتبالیست مشمول قوانین همین کشور است؛ نه بیشتر ونه کمتر.
اینکه یک بازیکن سالها در تیم ملی بازی کرده، نمیتواند بهتنهایی برای او امتیازی فراتر از قانون ایجاد کند.
اگر قانون برای شرایط او راهکاری پیشبینی کرده، بسیار خوب؛ همان قانون باید اجرا شود.
اما اگر قانون چنین اجازهای نداده، دیگر نمیتوان با عبارتهایی مانند «سرمایه ملی»، «ملیپوش» یا «ضرورت حضور در فوتبال» برای او تبصرهای نانوشته ساخت.
مسئله امروز، شخص بیرانوند نیست؛ مسئله این است که آیا قانون درباره افراد مشهور هم همانقدر جدی است که دربارهدیگران؟
در پروندهای که ماههاست درباره وضعیت سربازی او مطرح است، سازمان وظیفه عمومی صراحتاً درباره پایان مهلت قانونی و آغازخدمت او اعلام نظر کرده است. در چنین شرایطی، انتظار افکار عمومی چیز پیچیدهای نیست: آخرین تصمیم رسمی مرجع قانونیاعلام شود و همان تصمیم اجرا شود.
نه امتیاز ویژهای از جیب قانون،
نه تفسیرهای سلیقهای،
نه فشار رسانهای،
و نه استفاده از عنوان «سرمایه ملی» برای عبور از مقررات.
اتفاقاً اگر مسئولان معتقدند بازیکنان ملیپوش باید شرایط متفاوتی داشته باشند، راه آن روشن است: قانون را برای همه ملیپوشاناصلاح کنند؛ نه اینکه برای یک نفر، قانون را متفاوت تفسیر کنند.
این مطالبه، درباره بیرانوند بهعنوان یک فرد هم نیست.
بحث بر سر یک اصل است که اتفاقاً برای فوتبال ایران بسیار مهمتر از نام یک بازیکن است:
قانون نباید با اسمها تغییر کند.
امروز اگر برای یک فوتبالیست شناختهشده، عنوان «سرمایه ملی» بتواند اجرای یک مقرره را متوقف یا تغییر دهد، فردا همین منطقمیتواند درباره فرد دیگری هم تکرار شود.
و آن روز دیگر مسئله، فوتبال یا بیرانوند نیست؛ مسئله اعتماد به قانون است.
پرسپولیس و هوادارانش نیز حق دارند مطالبات خود را از مسیر قانونی دنبال کنند؛ همانگونه که باشگاه پرسپولیس اعلام کرده پروندههایمرتبط با بیرانوند را از مجاری قانونی پیگیری میکند.
اما در موضوع سربازی، مطالبه روشن است:
نه برخورد ویژه میخواهیم و نه برخورد سلیقهای.
فقط یک چیز:
قانون اجرا شود.
اگر بیرانوند مشمول است، مطابق قانون با او رفتار شود.
اگر معافیت یا مهلت قانونی دارد، مستند و رسمی اعلام شود.
و اگر قرار است استثنایی ایجاد شود، ابتدا قانون برای همه تغییر کند.
«سرمایه ملی» یک عنوان محترم است؛ اما ماده قانونی نیست، تبصره نیست و مجوز عبور از قانون هم نیست.
در نهایت، احترام به قانون یعنی همین:
قانون برای نامهای بزرگ هم قانون است.
