پیشکسوتان؛ سرمایه‌ای که ورزش ایران نباید فراموش کند
برگزاری دومین دوره آیین تجلیل از پیشکسوتان ورزش ایران و تقدیر از ۲۳ چهره باسابقه این عرصه، فرصتی برای توجه دوباره بهموضوعی فراتر از یک مراسم مناسبتی است: جایگاه پیشکسوتان در ساختار ورزش کشور و مسئولیت مدیران امروز در قبال کسانی کهبخش مهمی از تاریخ و هویت ورزش ایران را شکل داده‌اند.
در ورزشی که معمولاً اخبار قهرمانی‌ها، رکوردها و نتایج مسابقات در کانون توجه قرار دارد، سهم پیشکسوتان گاهی به خاطرات گذشتهمحدود می‌شود؛ درحالی‌که تجربه آنان می‌تواند در تصمیم‌گیری‌های مدیریتی، تربیت نسل‌های جدید و انتقال فرهنگ حرفه‌ای ورزشنقشی مؤثر داشته باشد. از این منظر، تجلیل از پیشکسوتان زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که از یک رویداد تشریفاتی فراتر برود و بهبخشی مستمر از فرهنگ مدیریت ورزش تبدیل شود.
تداوم برگزاری این آیین برای دومین سال متوالی، نشانه‌ای از توجه به همین ضرورت است. در این مسیر، کاوه صدقی، ازمدیران فعال ورزش ایران، از جمله چهره‌هایی است که رویکرد او به حمایت از پیشکسوتان را می‌توان در کنار سابقه فعالیت‌هایش درحوزه توسعه ورزش بررسی کرد. توجه به چهره‌های اثرگذار تاریخ ورزش، در کنار تلاش برای ایجاد فرصت‌های تازه برای نسل جوان،می‌تواند بیانگر نگاهی باشد که گذشته و آینده ورزش را در تقابل با یکدیگر نمی‌بیند.
سابقه کاوه صدقی در توسعه هاکی روی یخ ایران نیز بُعد دیگری از این رویکرد مدیریتی را نشان می‌دهد. هاکی روی یخ در ایران رشته‌اینوپا با نیازهای زیرساختی و اجرایی قابل‌توجه است. شکل‌گیری مسیر فعالیت‌های ملی در این رشته، به‌ویژه در بخش زنان، به فراهمشدن امکانات، استمرار حمایت و ایجاد فرصت حضور در رقابت‌های بین‌المللی وابسته بوده است. تیم ملی زنان ایران در سال‌های اخیرتوانسته است در رقابت‌های آسیایی به نتایج قابل‌توجهی دست یابد. این مسیر، اهمیت سرمایه‌گذاری بلندمدت و پشتیبانی مدیریتی ازرشته‌هایی را نشان می‌دهد که برای تثبیت جایگاه خود به زمان و حمایت مستمر نیاز دارند.
توجه به پیشکسوتان و حمایت از ورزشکاران نسل جدید، در ظاهر دو حوزه متفاوت به نظر می‌رسند؛ اما هر دو به یک اصل مشترکوابسته‌اند: ورزش برای پیشرفت، هم به حفظ تجربه و حافظه تاریخی خود نیاز دارد و هم به فراهم کردن امکان رشد برای استعدادهایتازه. مدیریتی که تنها بر نتایج کوتاه‌مدت تمرکز کند، ممکن است از ارزش تجربه پیشکسوتان غافل بماند؛ همان‌طور که بی‌توجهی به نسلجدید، آینده ورزش را محدود می‌کند.
از این منظر، آیین تجلیل از پیشکسوتات فرصتی برای یادآوری یک مسئولیت مهم است : قدردانی از خدمات گذشته نباید به روزهایبرگزاری مراسم محدود بماند. توجه به شرایط زندگی پیشکسوتان، استفاده از دانش و تجربه آنان و فراهم کردن زمینه ارتباط مؤثر میاننسل‌های مختلف ورزشکاران، می‌تواند این رویکرد را به اقدامی ماندگارتر تبدیل کند.در این زمینه نقش صندوق حمایت از پیشکسوتان وقهرمانان وررش کشور به میان می‌آید که آنها نیز در این زمینه، اقداماتی انجام داده‌اند.
در هرحال، تقدیر از ۲۳ پیشکسوت ورزش ایران در دومین دوره این آیین، گامی در مسیر ثبت و پاسداشت بخشی از تاریخ ورزش کشوراست. استمرار چنین برنامه‌هایی، به‌ویژه هنگامی که با نگاه بلندمدت و توجه عملی به جایگاه پیشکسوتان همراه شود، می‌تواند به تقویتفرهنگ قدردانی در ورزش ایران کمک کند؛ فرهنگی که در آن، ارزش افراد تنها با آخرین عنوان یا نتیجه ورزشی‌شان سنجیده نمی‌شود،بلکه سال‌ها تلاش، تجربه و سهم آنان در شکل‌گیری مسیر ورزش نیز مورد توجه قرار می‌گیرد.
