استقلال السد را سه بر صفر برد؛ یک برد قاطع و ارزشمند در شروع لیگ نخبگان آسیا که فارغ از رنگ پیراهن، برای فوتبال ایراننتیجهای قابل توجه است. استقلال در این مسابقه برنده شد، اما آنچه بعد از بازی در فضای هواداری شکل گرفت، بار دیگر یک مسئلهقدیمی را به فوتبال ایران یادآوری کرد: گاهی حتی یک پیروزی آسیایی هم در فضای دو قطبی فوتبال ما، بهانهای برای جنگ داخلیمیشود.
ماجرا فقط به کریخوانی معمول هواداران محدود نماند. پیش از بازی، حضور یاسر آسانی در استقلال به موضوع اختلاف حقوقی میانباشگاهها تبدیل شده بود و پس از آن نیز گزارشهایی درباره هجوم هواداران پرسپولیس به صفحه رسمی السد و درخواست از باشگاهقطری برای شکایت از استقلال منتشر شد.
این رفتار، حتی اگر از سوی بخشی از هواداران و نه بدنه رسمی باشگاه صورت گرفته باشد، قابل دفاع نیست. همانطور که پیشتر نیزرفتارهایی از جنس تلاش هواداران یک باشگاه برای کشاندن رقیب به محرومیت بینالمللی، از جمله در پرونده عیسی آلکثیر، اتفاق افتاد وگزارشهایی درباره ارسال پیام و ایمیل به نهادهای فوتبالی منتشر شد.
در همین چارچوب، بد نیست یک رفتار دیگر را هم به یاد بیاوریم؛ پس از نایبقهرمانیهای پرسپولیس در آسیا، برخی هواداران تیمهایرقیب، از جمله استقلال، در واکنش به شکست پرسپولیس، پرچم کشور تیم فاتح فینال را به ورزشگاه آوردند؛ رفتاری که اگرچه در منطقکریخوانی قابل فهم است، اما وقتی پای خوشحالی از شکست نماینده ایران در فینال آسیا به میان میآید، دیگر نمیتوان به سادگی ازکنار آن گذشت.
اما این نقد یک سویه نیست. استقلالیها هم اگر امروز از رفتار هواداران رقیب ناراحتاند، باید بپذیرند که در فوتبال ایران رفتارهایمشابه سابقه داشته و هیچ رنگی صاحب انحصاری اخلاق نیست.
با این حال، این بار خطاب اصلی میتواند متوجه هواداران استقلال باشد: شما السد را سه بر صفر بردهاید؛ چرا باید مهمترینموضوع بعد از این برد، پرسپولیس باشد؟
بردن یک تیم بزرگ قطری، آن هم با سه گل، به اندازه کافی ارزش دارد که نیازی به تحقیر رقیب داخلی نداشته باشد. استقلال اگر قراراست از این پیروزی اعتبار بگیرد، اعتبارش را باید در زمین و در ادامه رقابتها ثابت کند، نه در جنگ کامنتها.
کریخوانی بخش جداییناپذیر فوتبال است؛ شوخی، طعنه و رقابت هواداری تا وقتی در محدوده فوتبال بماند، حتی به جذابیت آن اضافهمیکند. مسئله از جایی آغاز میشود که هوادار ایرانی به جای تشویق تیم خودش، برای شکست دادن رقیب به صفحه باشگاه خارجیمیرود و علیه بازیکن یا باشگاه ایرانی فضاسازی میکند.
این دیگر کری نیست؛ کوچک کردن خود فوتبال ایران است.
فوتبال ایران به اندازه کافی درگیر ناکامی، حاشیه، مدیریتهای پرمسئله و اختلافات فرسایشی هست. دستکم در میدان بینالمللی، لازمنیست خودمان برای رقیب خارجی علیه یکدیگر پرونده بسازیم.
امروز استقلال برنده السد است؛ این واقعیت را باید همانطور که هست دید و از آن خوشحال شد. پرسپولیسیها هم حق دارند نسبت بهمسائل حقوقی بازیکن اعتراض کنند، اما مسیر اعتراض، کمیتههای قانونی و مراجع رسمی فوتبال است، نه لشکرکشی به صفحه باشگاهقطری.
فوتبال ایران زمانی واقعاً برنده است که استقلال، پرسپولیس، تراکتور و دیگر نمایندگانش در آسیا برای موفقیت خودشان بجنگند، نه اینکهموفقیت یا شکست دیگری را به میدان تازهای برای تسویهحساب هواداری تبدیل کنند.
در روزهایی که جامعه ایران بیش از هر چیز به آرامش و همدلی نیاز دارد و خانوادههای بسیاری با داغ و نگرانی زندگی میکنند، شایدبد نباشد حتی برای کریخوانی هم حد و مرزی قائل شویم.
استقلال السد را برده است؛ اجازه بدهیم این بار یک برد فوتبالی، قربانی یک باخت اخلاقی نشود.
🖊️ علیرضا صدرایی
