کرلینگ؛ رشته‌ای نوپا با افق‌های تازه در ورزش ایران
کرلینگ شاید هنوز برای بخش قابل توجهی از جامعه ورزش ایران رشته‌ای ناآشنا باشد، اما در ورزش جهان جایگاه مشخصی دارد. ورزشی المپیکی که ترکیبی از دقت، تمرکز، مهارت و کار تیمی است و برخلاف ظاهر آرامش، رقابت در آن به تصمیم‌گیری‌های دقیق وحساب‌شده وابسته است.
فعالیت رسمی این رشته در ایران از سال ۱۴۰۲ و زیر نظر فدراسیون اسکی و ورزش‌های زمستانی آغاز شد. از همان ابتدا، مسئلهاصلی تنها معرفی یک رشته جدید نبود؛ بلکه ایجاد ساختاری بود که بتواند از مرحله آموزش و جذب علاقه‌مندان عبور کند و به تشکیلتیم‌های رقابتی برسد.
در این مسیر، چند اتفاق قابل توجه رخ داده است. اعزام چهار ورزشکار نوجوان ایرانی به کمپ آموزشی فدراسیون جهانی کرلینگ درلیلهامر نروژ در مرداد ۱۴۰۴، یکی از این اقدامات بود. حضور در چنین دوره‌ای، فرصتی برای آشنایی مستقیم با شیوه‌های روز تمرین،کار گروهی و استانداردهای فنی این رشته فراهم کرد.
در ادامه، برگزاری رویداد «شب کرلینگ» در تیرماه امسال و حضور بیش از ۳۵۰ علاقه‌مند، نشان داد که این رشته ظرفیت معرفیعمومی و جذب مخاطب را نیز دارد. اعلام برنامه توسعه فعالیت در مشهد و کیش و برنامه‌ریزی برای مسابقات انتخابی تیم‌های ملی نیز ازدیگر موضوعاتی است که در دستور کار انجمن قرار گرفته است.
این تحرکات را باید در چارچوب شرایط واقعی کرلینگ ایران ارزیابی کرد. رشته‌ای که هنوز با محدودیت زیرساخت و کمبود امکاناتتخصصی مواجه است، برای رسیدن به سطح قابل قبول بین‌المللی به زمان، آموزش مستمر و حضور در مسابقات نیاز دارد.
در این میان، مدیریت محمود عبداللهی در انجمن کرلینگ ایران اهمیت دارد. او که مسئولیت روابط عمومی کمیته ملی المپیک را نیز بر عهدهدارد، از آغاز شکل‌گیری این انجمن مسئولیت هدایت و پیگیری برنامه‌های آن را دنبال کرده است. عضویت ایران در ساختار جهانیکرلینگ در سال ۲۰۲۴ نیز یکی از اتفاقات مهم این دوره بود.
البته مرحله بعدی، مرحله دشوارتری است؛ تبدیل برنامه‌های آموزشی و فعالیت‌های مقطعی به یک نظام منظم باشگاهی و قهرمانی. کرلینگ برای پیشرفت به پیست استاندارد، مربیان آموزش‌دیده، مسابقات مستمر و فرصت حضور در رقابت‌های بین‌المللی احتیاج دارد. این بخش بیش از هر چیز به پشتیبانی فدراسیون و استمرار برنامه‌های انجمن وابسته است.
نکته مهم این است که درباره رشته‌ای نوپا نباید با معیار رشته‌های باسابقه قضاوت کرد. در عین حال، حمایت از آن نیز نباید به تعریف وتمجید محدود بماند. آنچه می‌تواند آینده کرلینگ ایران را مشخص کند، تداوم همین مسیر و تبدیل اقدامات اولیه به نتایج قابل اندازه‌گیریاست.
کرلینگ اکنون از مرحله معرفی عبور کرده و در مسیر سازماندهی قرار گرفته است. حفظ این روند، حمایت از مدیریت تخصصی و فراهمکردن امکانات لازم، می‌تواند به این رشته فرصت دهد تا جایگاه واقعی خود را در ورزش‌های زمستانی ایران پیدا کند.
