مدرسه را باید از نو دید
آغاز سال تحصیلی، برای آموزشوپرورش فقط به معنای بازگشایی مدارس و آغاز دوباره کلاسهای درس نیست. این مقطع میتواندفرصتی باشد برای بازنگری در یک پرسش اساسی: مدرسه امروز قرار است چه انسانی را برای فردای جامعه تربیت کند؟
یادداشت/ سیمای وطن
واقعیت این است که با تکرار روشهای گذشته، نمیتوان برای نسل جدید مسیر آینده را ترسیم کرد. دانشآموز امروز بیش از هر زماندیگری به مدرسهای نیاز دارد که او را ببیند، تواناییهایش را بشناسد و میان آموزش، استعداد، مهارت و آینده شغلی او ارتباط برقرارکند.
آموزشوپرورش اگر میخواهد در مسیر توسعه انسانی قرار بگیرد، باید از کلیشه «همه دانشآموزان یکساناند و یک مسیر برای همهوجود دارد» فاصله بگیرد. شناخت استعدادها، هدایت تحصیلی واقعی، مهارتآموزی هدفمند و ایجاد امکان تجربه کردننباید برنامههای جانبی مدرسه باشند؛ اینها باید بخشی از مأموریت اصلی مدرسه باشند.
نمیتوان از دانشآموز انتظار داشت در هجدهسالگی درباره آینده خود تصمیم بگیرد، در حالی که مدرسه فرصت شناخت خود، تجربهمهارتهای مختلف و مواجهه با دنیای واقعی را برای او فراهم نکرده است. مسیر مهارتآموزی باید از سالهای مدرسه آغاز شود؛ نهزمانی که دانشآموز از نظام آموزشی خارج شده و تازه باید برای ورود به جامعه و بازار کار تصمیم بگیرد.
از آموزشوپرورش انتظار میرود در سال تحصیلی جدید، به جای افزودن بر حجم برنامهها و شعارها، کیفیت نگاه خود به دانشآموزرا تغییر دهد. مدرسه باید محل کشف ظرفیتهای انسانی باشد؛ جایی که هر دانشآموز بتواند تواناییهایش را بشناسد، مهارت کسبکند و با شناخت بیشتری مسیر آینده خود را انتخاب کند.
توسعه انسانی از همین نقطه آغاز میشود؛ از مدرسهای که فقط دانش تولید نمیکند، بلکه انسان توانمند برای زندگی و آیندهتربیت میکند.
