شهرآوردی که جوانها به آن جان دادند
شهرآورد ۱۰۷ تهران، این بار نه در تهران و نه در آزادی، که در نقشجهان اصفهان برگزار شد؛ مسابقهای که با تساوی یک ـ یک تمامشد، اما شاید ارزش واقعی آن را نباید فقط در عدد روی تابلو جستوجو کرد. این شهرآورد، دستکم در مقایسه با بسیاری از تقابلهایاخیر استقلال و پرسپولیس، ضربان متفاوتی داشت؛ موقعیت بود، رفتوبرگشت بود و بعد از گلها هم بازی از نفس نیفتاد. محمدمهدیمحبی پرسپولیس را پیش انداخت و یاسر آسانی برای استقلال پاسخ داد؛ اما آنچه بیشتر از نتیجه به چشم آمد، جسارت و تحرکبازیکنان جوانتر دو تیم بود؛ بازیکنانی که نشان دادند میتوانند از سنگینی نام استقلال و پرسپولیس عبور کنند و خودشان را درمهمترین بازی فوتبال ایران نشان دهند.
شاید مهمترین پیام این شهرآورد همین باشد؛ باید دوباره به جوانها اعتماد کرد. البته این اعتماد نباید احساسی و یکشبه باشد. مربیان باید فرصت داشته باشند، باید ساختن تیم را ادامه دهند و باید پاسخگوی تصمیمهایشان هم باشند. سهراب بختیاریزاده ومهدی تارتار حالا بیش از همیشه نیاز دارند از دل همین مسابقه، انتخابهای دقیقتری داشته باشند؛ به بازیکنی که کارآمد است، فارغاز سن و نام، میدان بدهند و اگر لازم است از بعضی تصمیمهای قبلی عبور کنند. شهرآورد اصفهان برنده نداشت، اما یک نکته را بهفوتبال ایران یادآوری کرد: وقتی جوانها فرصت بازی واقعی پیدا میکنند، حتی بازیای که سالها گرفتار احتیاط و ترس از باخت بوده،میتواند دوباره تماشایی شود. شاید این یک ـ یک، برای استقلال و پرسپولیس فقط یک امتیاز باشد؛ اما برای آینده فوتبال دو تیم،میتواند یک علامت مهم باشد؛ اعتماد بیشتر، انتخاب بهتر و شجاعت بیشتر در میدان.
